خدا یا دلم به سان قبله نماست

وقتی عقربه اش به سمت تو می ایستد

آرام می شود

«مرگ خیلی آسان میتواند به سراغ من بیاید، اما من تا میتوانم زندگی کنم، نباید به پیشواز مرگ بروم. البته اگر یک وقتی ناچار با مرگ روبرو شوم که میشوم، مهم نیست. مهم این است که زندگی یا مرگ من، چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد»....

صمد بهرنگی

ماهی سیاه کوچولو

 مهرداد اوستا در جوانی عاشق دختری شده و قرار ازدواج می گذارند. دختر جوان به دلیل رفت و آمد هایی که به دربار شاه داشته ، پس از مدتی مورد توجه شاه قرار گرفته و شاه به او پیشنهاد ازدواج می دهد

دوستان نزدیک اوستا که از این جریان باخبر می شوند، به هر نحوی که اوستا متوجه خیانت نامزدش نشود سعی می کنند عقیده ی او را در ادامه ی ارتباط با نامزدش تغییر دهند. ولی اوستا به هیچ وجه حاضر به بر هم زدن نامزدی و قول خود  نمی شود . تا اینکه یک روز مهرداد اوستا به همراه دوستانش ، نامزد خود را در لباسی که هدیه ای از اوستا بوده ، در حال سوار شدن بر خودروی مخصوص دربار می بیند

مهرداد اوستا ماه ها دچار افسردگی شده و تبدیل به انسانی ساکت و کم حرف می شود. سالها بعد از پیروزی انقلاب ، وقتی شاه از دنیا می رود ، زن های شاه از ترس فرح ، هر کدام به کشوری می روند و نامزد اوستا به فرانسه می رود

در همان روزها ، نامزد اوستا به یاد عشق دیرین خود افتاده و دچار عذاب وجدان می شود. و در نامه ای از مهرداد اوستا می خواهد که او را ببخشد. اوستا نیز در پاسخ نامه ی او تنها این شعر را می سراید:

شکستی و نشکستم، بریدی و نبریدم

کشیدم از تو کشیدم، شنیدم از تو شنیدم

ز چشم ناله شکفتم، به روی شکوه دویدم

چرا که از همه عالم، محبت تو گزیدم

چو بخت جلوه نکردی، مگر ز موی سپیدم

ندامتی که نبردم، ملامتی که ندیدم

ز دست شکوه گرفتم، بدوش ناله کشیدم

چو گرد در قدم او، دویدم و نرسیدم

گهی چو اشک نشستم، گهی چو رنگ پریدم

ثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم؟

هفت جا نفس خود را حقیر دیدم 

نخست: هنگامیکه به پستی تن می داد تا بلندی یابد

دوم: آنگاه که در برابر از پاافتادگان ، میپرید

سوم: آنگاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید

چهارم: آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه میزنند ، خود را دلداری داد

پنجم: آنگاه که از ناچاری ، تحمیل شدهای را پذیرفت و شکیباییاش را ناشی از توانایی دانست

ششم: آنگاه که زشتی چهرهای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقابهای خودش بود

هفتم: آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت

  جبران خلیل جبران